I LOVE YOU PAUL/JOHN !!!

Χτες αφήσαμε τα παιδιά στη γιαγιά, για να πάμε στον Paul Weller!
Λίγο πριν ξεκινήσουμε, διαπιστώσαμε ότι η φωτογραφική μηχανή μας τα έχει φτύσει, γεγονός που θα μπορούσε να γίνει αιτία καυγά, αλλά είμαστε και οι 2 πολύ χαρούμενοι για να τσακωθούμε! Ανεβήκαμε στη μηχανή και ανηφορίσαμε για το Θέατρο Βράχων. Φοβόμουν ότι δεν θα έχει κόσμο, ή ακόμα χειρότερα, φοβόμουν ότι θα έχει κόσμο, που θα έχει έρθει για να ακούσει το You Do Something To Me. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πολύ κόσμο-που ήρθε για όλο το πακέτο, για τους Jam, για τους Style Council, για το εξαιρετικό 22 Dreams – το τελευταίο του album… Η συναυλία ξεκίνησε με καθυστέρηση μισής ώρας (δεν παραπονέθηκε κανείς) και ο σίφουνας Paul ανέβηκε στη σκηνή! Δεν σας λέω τίποτα!! …Που θα σας πω δηλαδή, γιατί ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει ποτέ! Ο θεός Paul ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Τα είπε ΟΛΑ (άφησε απ’ έξω το wishing on a star, το it’s written in the stars, προτίμησε να παίξει δυνατά, πολύ δυνατά), οπότε ΔΕΝ τα είπε όλα, αλλά δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο, γιατί στο 3ο ανκόρ βγήκε και είπε το town call malice και χόρεψαν ακόμα και τα βράχια!! Πρέπει να έπαιξε τουλάχιστον με 10 κιθάρες, πρέπει να έφτυσε τουλάχιστον 30 φορές, αλλά.. δεν τα έφτυνε με τι-πο-τα! Ενέργεια και πάθος και λίγα λέω. Γιατί τον Paul δεν τον ενδιαφέρει πως θα ακουστεί η φωνή του, ζει τα κομμάτια του και τα ερμηνεύει με φοβερό αυθορμητισμό. Όταν ξεκίνησε το wild wood (δείτε το στο you tube, κάποιοι καλοί άνθρωποι το ανέβασαν και η εκτέλεση ήταν σούπερ), ο Paul έπινε το ποτάκι του, κάπνιζε και τραγουδούσε, ήταν σαφές ότι δεν τον ενδιέφεραν τα χιτάκια, ούτε οι αναπτήρες, που ευτυχώς, δεν άναψαν. Το ξέρω πως το κείμενο που γράφω τώρα είναι ασύνδετο και κακογραμμένο και δεν συμμαζεύεται, αλλά γράφω στη ζούλα, καθώς έχω ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ δουλειά και έχω σκυλοπήξει. Ένιγουέι, η συναυλία κράτησε σχεδόν 2 ώρες, πήραμε και το playlist ως ενθύμιον (τα καλά του να είσαι στις πρώτες σειρές, φυσικά είμαστε δεύτερη σειρά γιατί έχουμε και μία τρέλα με τον Paul!) και ξανα-ανεβήκαμε στη μηχανή να γυρίσουμε σπίτι. Στην Κατεχάκη, κατεβαίνοντας από Βύρωνα, τα αυτοκίνητα έτρεχαν σαν τρελά και, όπως διαπιστώσαμε μετά, και εγώ και ο Γιάννης, κάναμε μαύρες σκέψεις, όπως, «σκέψου να μας συμβεί κάτι κακό τώρα που τρέχουμε με την μηχανή, δηλαδή τώρα που οι άλλοι τρέχουν, εμείς κανονικά πηγαίνουμε, τώρα που έχουμε δύο παιδιά…» και τελικά πήγαμε σε ένα μπαράκι για να συζητήσουμε τις ενοχές μας και περάσαμε πάρα πολύ ωραία παρ’ όλη την κούρασή μας και γυρνώντας σπίτι έκανα πολύ ωραίες σκέψεις, όπως ότι θα βάζω στα παιδιά μου τραγούδια του Paul και πως θα αγαπώ πάντα τον Paul και φυσικά θα αγαπώ για πάντα τον Γιάννη και γυρίσαμε σπίτι τελικά και μπήκα στο wikipedia να διαβάσω για τον Paul και διαπίστωσα πως το πραγματικό του όνομα είναι John!
Και μετά κοιμήθηκα…

Και αν θυμάμαι καλά…
«είδα στον ύπνο μου 22 όνειρα, τα 21 ήταν για σένα, φύλαξα το ένα για μένα, για να σώσω την ψυχή μου»…

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ (ΚΙ ΕΓΩ, Η ΙΕΡΟΣΥΛΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ..!)

Κυριακή, στο μπαρ που παίζω μουσική. Μπροστά μου κάθονται τρεις μπερδευτικοί πιτσιρικάδες, από αυτούς που δεν ξέρεις αν ακούνε Killers, Πέγκυ Ζήνα ή P.J Harvey. Αργά ή γρήγορα όμως θα εκδηλωθούν, που θα πάει;
Και εκδηλώνονται. Την ώρα που παίζω το Monkey Man της Winehouse.
-Μήπως έχεις Michael Jackson;
Δεν έχω. Η θήκη μου διαθέτει 32 mp3, επί 170 κομμάτια το καθένα, έχω περίπου 5.500 τραγούδια. Αλλά κανένα του μακαρίτη.
-Σοβαρά τώρα. Αν δεν είχε πεθάνει ο Michael Jackson θα μου ζητούσες Michael Jackson;
Το ερώτημα ήταν δύσκολο και ο μικρός μπλοκαρίστηκε. Κάνω αλλαγή, Jools Holland - Jamiroquai-Mood for love. Φοβερή εκτέλεση.
-Ο Michael Jackson είναι θεός, τολμά να πει ο μεσαίος.
-Θα σου πω κάτι. Έχω το Thriller αλλά από Ian Brown.
Οι πιτσιρικάδες κοιτάζονται. Δεν έχουν μυρωδιά.
-Ποιος είναι ο Ian Brown;
(Μάλλον ισχύει η εκδοχή της Πέγκυς. Για P.J δεν το συζητώ καν).
-Ο τραγουδιστής των Stone Roses. Και μην με ρωτήσεις ποιοι είναι οι Stone Roses.
Δεν τολμά να με ρωτήσει. Λέω να παίξω με τα νεύρα τους.
-Έχω και το Beat it σε λάτιν!
Οι πιτσιρικάδες με κοιτάζουν σαν να είχα φτύσει μέσα στο ποτό τους.
-Αυτό είναι ιεροσυλία! καταλήγει αυτός που δεν είχε ανοίξει ακόμα το στόμα του.
-Έτσι είμαι εγώ, ιερόσυλη. Λέω και βάζω τα ακουστικά. Για να γλιτώσω.
Δεν γλιτώνω. Ο μεσαίος κάτι μου λέει με τη νοηματική. Βγάζω τα ακουστικά.
-Να σε ρωτήσω κάτι; (λέει ο μεσαίος). Εσύ δεν παθαίνεις κάτι όταν βλέπεις τα video clips του Michael Jackson; Το MTV τα παίζει συνέχεια.
Α, εδώ το πράγμα αλλάζει. Αναστενάζω και το εννοώ!
-Τι λες τώρα… κατάθλιψη έπαθα… ειδικά όταν είδα το do you remember the time! Έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες.
Τους μπέρδεψα. Θα τους ξεμπερδέψω όμως.
-Βλέπετε, καλά μου παιδιά, όπως έκανα ζάπινγκ έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο. Ποια εμφανίζεται σε αυτό το βίντεο; Η Ιμάν. Ποια είναι η Ιμάν; Η γυναίκα του Bowie. Που έχει να κάνει χρόνια συναυλία!! Και περιμένω μετά το Reality- εγώ και κάποια εκατομμύρια- να βγάλει καινούργιο c.d. Και δεν βγάζει! Και θέλω να τον ξαναδώ! Γιατί εγώ πιστεύω στον μονοθεϊσμό. Και ένας είναι ο Θεός: ο Bowie. Αυτά!!!
Με κοιτάνε αμίλητοι. Επιτέλους, το βούλωσαν. Πληρώνουν και φεύγουν πικραμένοι.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το tribute στον David που κράτησε καμιά ώρα. Μέχρι και το sex and the church έπαιξα. Είπαμε, είμαι ΙΕΡΟΣΥΛΗ!!!

Ε Φ Ι Α Λ Τ Η Σ

Περπατάω, λέει, σε έρημο δρόμο, μόνη μου. Δεν ξέρω που πηγαίνω, δεν ξέρω από πού ήρθα, έτσι είναι τα όνειρα. Περπατάω λοιπόν και αναρωτιέμαι αν ο δρόμος είναι μακρύς. Μπα, λέω στον εαυτό μου, ένα τσιγάρο δρόμος είναι. Πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, -να πεις ότι την είπα φωναχτά!- τσουπ, εμφανίζεται ένα όργανο, φτυστός ο Μπρους Γουίλλις και με αρπάζει από το μπράτσο.
-Συλλαμβάνεστε. Φοβάμαι πως πρέπει να με ακολουθήσετε, λέει και συγχρόνως μου δείχνει το σήμα του. Μπάτσος. Της Αντικαπνιστικής.
-Εγώ να δείτε πως φοβάμαι! Και που να πάμε δηλαδή; Δεν έκανα τίποτα κακό.
Δεν άναψα τσιγάρο! Μια σκέψη έκανα!
-Η σκέψη σας βλάπτει σοβαρά την υγεία. Που ακούστηκε περπάτημα και τσιγάρο;
-Σας λέω, μία σκέψη έκανα, αφήστε που ήταν σχήμα λόγου!
-Δεν ξέρω εγώ από σχήματα και λόγους (λέει όσο μου φοράει χειροπέδες), το κάπνισμα έχει καταργηθεί παντού, πρέπει να με ακολουθήσετε.

Προφανώς τον ακολούθησα γιατί μετά έγινε αλλαγή πλάνου και βρέθηκα δεμένη σε μια καρέκλα, σε ένα μίζερο δωμάτιο και γύρω μου βρίσκονταν τρεις αγριεμένοι. Της Αντικαπνιστικής.
-Το ξέρετε ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία; ρωτάει το ένα όργανο.
Ξαφνικά, αποφασίζω να γίνω θρασύς. Όνειρό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω. Άσε που τώρα που βλέπω καλύτερα το όργανο, μάλλον προς τον Χαϊκάλη φέρνει και καθόλου προς τον Μπρους Γουίλλις. Πώς μπορούσα να υπάρξω τόσο ανόητη;
-Άκου να σου πω. Την δική μου υγεία βλάπτει. Όχι την δική σου! Οπότε, τι ζόρι τραβάς;
Γρονθ, σκρατς, ζμπουμ. Ο Μπρους Χαϊκάλης μου ρίχνει μπουνιές στο πρόσωπο. Σφίγγω τα δόντια, πονάω φριχτά και ευτυχώς, με ένα απίστευτα γρήγορο μοντάζ, βρίσκομαι αλλού, εντελώς αλλού, τα όργανα δεν με βαράνε πια και το σκηνικό αλλάζει εντελώς!

Βρίσκομαι λοιπόν σε μία καταπράσινη πεδιάδα γεμάτη ανθισμένα δέντρα! Πουλάκια κελαηδάνε, ρυάκια κυλάνε, μιλάμε για πολύ φύση. Έχω ένα απίστευτα όμορφο συναίσθημα ευφορίας. Μακάριος άνθρωπος. Σφίζω από ευτυχία, περπατώ και πετώ, θα ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη, θα ‘ναι ουρανού κατάνυξη- που έλεγε και η Βόσσου ένα πράμα. Ασύλληπτη ευτυχία. Και ξαφνικά, ανάβω ένα τσιγάρο! Το καπνίζω αργά και ηδονικά, ρουφάω τον καπνό, κλείνω τα μάτια, κατεβάζω τον καπνό, ύστερα φυσάω τον καπνό, αισθάνομαι ακόμα πιο ευτυχισμένη! Ξαπλώνω στη γη και εξακολουθώ να καπνίζω! Κοιτάζω τον ουρανό και νιώθω τόσο καλά! Το ξέρω πως τα όνειρα είναι ασύνδετα και κουκουρούκου και νόημα δεν βγάζεις και ιδέα δεν έχω πως δραπέτευσα από τη φυλακή και βρέθηκα στη φύση και επίσης δεν ξέρω πως βρέθηκαν τα τσιγάρα στην τσέπη μου…! Τι σημασία έχει όμως; Μία πεταλουδίτσα πετάει δίπλα μου και την τυλίγω με ένα δαχτυλίδι καπνού. Και πριν προλάβω να δω πως αντέδρασε η πεταλούδα, μία γνώριμη φωνή (“καλέ που βρέθηκε ο Γιάννης εδώ”;) με ξυπνάει απότομα, με πετάει από το όνειρο, μου κόβει τα δέντρα, μου ξεραίνει τα ρυάκια και κυρίως, μου σβήνει το τσιγάρο.
(Για την πεταλούδα χέστηκα).

-Ξύπνα ρε μωρό μου. Κοιμάσαι πολύ βαριά.
Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι. Ποιος είμαι και που πάω. Επαναφορά.
-Ρε συ Γιάννη, έβλεπα ένα ωραίο όνειρο… και με έκοψες.
Ο Γιάννης γελάει.
-Α, ναι; Τι έβλεπες;
Τον κοιτάζω με δάκρυα στα μάτια.
-Έβλεπα ότι κάπνιζα…
Το χαμόγελό του παγώνει. Με κοιτάζει συμπονετικά. Τι να πει…

…-Ρε συ, συγγνώμη.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ ΕΠΙΑΣΕ ΔΟΥΛΕΙΑ

Επιτέλους!
Γύρισα στη δουλειά! Και περνάω μια χαρά! Με έχουν στα ώπα-ώπα γιατί πλέον είμαι μία εργαζόμενη μαμά, τζάμπα καφέδες πίνω, δεν χρειάζεται να βγαίνω στο μπαλκόνι χαρμάνι αφού το κάπνισμα απαγορεύεται μέσα στο σπίτι και κυρίως, περνάω πολλές, πάρα πολλές - ατέλειωτες ώρες με το ποντίκι στο χέρι! Από χτες που γύρισα στην δουλειά, έχω «κατεβάσει» 10 ολόκληρα σιντί (ο Iggy Pop γαμεί και δέρνει τραγουδώντας τζαζ!) έχω ποσοστό επιτυχίας στην πασιέντζα 80% και άνοιξα τα 859 εισερχόμενα mails που με περίμεναν από πέρσι. Να με συγχωρήσουν τα παιδιά μου, σου λέω, σκέφτομαι το μειωμένο μου ωράριο και φεύγω από την εταιρία με κρύα καρδιά. Παράδεισος! Και να φανταστείς πως για όλα αυτά πληρώνομαι!! Και εγώ τώρα θεωρούμαι εργαζόμενος άνθρωπος!! Με ποσοστό στην πασιέντζα 80%! Και θα ζητήσω και αύξηση γιατί έχω 2 στόματα να θρέψω! Αλλά!!

Εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι ο Μετεωρίτης επέστρεψε! Έστω… με μειωμένο ωράριο! Αλλά με καθόλου μειωμένη όρεξη!

Ας πούμε και μια αλήθεια! Γιατί τόση ώρα κοροϊδεύω τον εαυτό μου (το να κοροϊδεύεις τον εργοδότη σου είναι αυτονόητο). Όντως, είναι ωραία εδώ. Αλλά ρωτήστε με πως ένιωσα την πρώτη μέρα που άφησα τα μικρά μου και έφυγα για δουλειά. Μιλάμε για τεράστιες ενοχές. Χάλια!! Τώρα, τα βλέπω να μου χαμογελάνε στο wallpaper. Όμως, δεν είναι το ίδιο. Μα είναι δυνατόν, στο κωλοκράτος που ζούμε, να φέρνεις στον κόσμο δίδυμα και να σου δίνουν 8 μήνες άδεια; Να ‘σαι καλά, μεγάλε. Ευχαριστώ πολύ. Κι εσείς, αδέλφια, να προσέχετε με τα air-conditions. Η πολύ χρήση αναγκάζει την τάση του ρεύματος να πέφτει και οι υπολογιστές σβήνουν χωρίς προειδοποίηση! Και επειδή, το wallpaper αυτές τις 6 ώρες είναι το μόνο που έχω, σβήστε τα, τα ρημάδια. Για να βλέπω συνέχεια τα χαμόγελά τους. Μέχρι να γυρίσω (τρέχοντας) σπίτι και να τα πάρω αγκαλιά…

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ (ΝΑΜΠΕΡ ΟΥΑΝ)

Πάω να αγοράσω φορμάκια για τα παιδιά. Διαλέγω δύο (ξέρετε, ένα ροζουλί κι ένα γαλάζιο) και φροντίζω να είναι ζεστά. Κοινώς, να διαθέτουν κουκούλα.
Εκεί που περιμένω στο ταμείο, με πλησιάζει ένα όργανο και με πιάνει από το μπράτσο.
-Λυπάμαι κυρία μου αλλά θα πρέπει να σας συλλάβω. Απαγορεύονται οι κουκούλες.
-Τι να με συλλάβετε καλέ, έχω δύο παιδιά!
-Και τα παιδιά ύποπτα είναι, μαντάμ, θα τα συλλάβουμε κι αυτά. Λυπούμεθα, η κυβέρνηση από εδώ και πέρα θα είναι αυστηρή με αυτούς που φοράνε κουκούλες.
-Και το αυτοκίνητό μου έχει κουκούλα, θα το συλλάβετε κι αυτό;
-Φυσικά και θα το συλλάβουμε. Θα κρατηθεί σε ειδική πτέρυγα.
-Δεν πάτε με τα καλά σας! Τι κυβέρνηση είναι αυτή; Πυρκαγιές, σκάνδαλα, Βατοπέδια, όλα αυτά… που τα βάζετε όλα αυτά;!
Ο μπάτσος σκύβει στο αυτί μου και νομίζω πως θα μου το δαγκώσει μέχρι να το ξεκολλήσει, για να με κάνει να σωπάσω (ή να ουρλιάξω)...
Αδίκως φοβόμουν όμως ότι το όργανο θα βιαιοπραγούσε εναντίον μου. Ο άθρωπας ήθελε απλά να βάλει τα πράγματα σε τάξη, γιατί τον ακούω να μου λέει ψιθυριστά:
-Σςς! Αυτά τα έχουμε κουκουλώσει…

Η ΒΕΝΕΤΙΑ ΠΟΥ (ΜΕ) ΠΕΘΑΙΝΕΙ...

Το ότι η Βενετία είναι πανέμορφη το ήξερα, αυτό που δεν είχα φανταστεί όμως, είναι την ανεπανόρθωτη ζημιά που σου κάνει όταν πας για πρώτη φορά: θέλεις να ξαναπάς και να ξαναπάς! Αυτή η πόλη συγκινεί απίστευτα - και κατέληξα στο γιατί: γιατί αγαπώντας την Βενετία είναι σαν να συμφιλιώνεσαι με την ιδέα του θανάτου. Η Βενετία γερνάει, διαβρώνεται, σαπίζει. Η ομορφιά της βρίσκεται ανυπεράσπιστη στο έλεος του καναλιών. Τα σπίτια γερνάνε ζωσμένα από το νερό και όσο πιο πολύ σαπίζουν, τόσο πιο γοητευτικά γίνονται. Οι τουρίστες σταματούν στις γέφυρες και ανοίγουν τους χάρτες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην χαθείς στην Βενετία! Όσους χάρτες κι αν ανοίξεις, η Βενετία θα φροντίσει ώστε να χαθείς. Και θέλεις να χαθείς. Προσποιείσαι πως ξέρεις τον δρόμο, αλλά κατά βάθος σου αρέσει που περιφέρεσαι μέσα στον λαβύρινθο. Οι μάσκες που συναντάς σε κάθε βιτρίνα, σε κοροϊδεύουν.




Η Βενετία θα βρει τρόπο να σε κάνει κομμάτια.
Αν δεν σε σκοτώσει ο νάνος killer με το κόκκινο αδιάβροχο (βλέπε ταινία Don’t look now, και το εννοώ όταν λέω «βλέπε», χάνεις αν δεν την έχεις δει!), αν δεν σε σκοτώσει λοιπόν ο νάνος, θα σε σκοτώσει η απίστευτη υγρασία της. Θα σε σκοτώσουν οι σκιές στους τοίχους, οι ψιχάλες, η άρρωστη θάλασσα. Νεύρα, τσατάλια. Οι μετακινήσεις γίνονται με καραβάκια και τα καραβάκια κουνάνε. Μικρές ναυτίες. Κρυώνεις και ζεσταίνεσαι. Και όσο απολαμβάνεις την ομορφιά της Βενετίας που βρίσκεται παντού, τόσο πιο πολύ μελαγχολείς.





Αυτά θυμάμαι από την Βενετία που με έχει δηλητηριάσει γλυκά και με καλεί να επιστρέψω. Την μελαγχολία που μου χάρισε. Η Βενετία με έκανε να λυπάμαι, να λυπάμαι έτσι αόριστα (κι ας ήμουν έγκυος και μες στην τρελή χαρά όταν πήγα), με έκανε να λυπάμαι για όλα όσα υπάρχουν και θα χαθούν, για όσα χάθηκαν αλλά υπήρξαν, για όσα θα υπάρξουν και που πάλι κι αυτά με την σειρά τους θα χαθούν, κι επειδή χάθηκα κι εγώ, κατάλαβες τι θέλω να πω, το κόβω κάπου εδώ και πάω να διαλέξω φωτογραφίες.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

«Μην στεναχωριέσαι», θα μου έλεγες αν ήσουν εδώ.
Πέθανες σήμερα ρε πατέρα – πώς να μην στεναχωριέμαι; «Ε, και λοιπόν;» θα μου έλεγες ξανά, «πέθανα, τι έγινε;». Κάπως έτσι φαντάζομαι τον φανταστικό μας διάλογο, αφού από εδώ και πέρα οι διάλογοί μας θα είναι μόνο φανταστικοί.

Θα μου λείψει το χιούμορ σου, θα μου λείψουν όλα όσα έχασες τα τελευταία χρόνια που σε έβλεπα να πηγαίνεις από το κακό στο χειρότερο. Θυμάσαι, τότε που μου διάβαζες Καρυωτάκη και η μαμά ανησυχούσε ότι θα γίνω μελαγχολική; Ε, και λοιπόν; (θα μου έλεγες ξανά). Δεν έλεγες και πολλά ρε πατέρα, δεν ήταν στο στιλ σου, ίσως γι’ αυτό να λάτρευες την ποίηση που με λίγες λέξεις, λέει πολλά. Ψάχνω για σένα ποίημα και σε βρίσκω παντού. Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βλέπεις, ήξερες από τον Πόνο των Πραγμάτων και των Ανθρώπων. Ξέρω τι θα μου πεις ξανά, θα μου πεις «ε, και λοιπόν;». Για να μην στεναχωριέμαι. Θα μου πεις απλά πως έτσι τους έβλεπες εσύ τους κήπους. Έτσι τους βλέπω κι εγώ, αγαπημένε μου μπαμπά, γιατί σου έμοιασα. Δεν στο είχα πει ποτέ, πόσο περήφανη είμαι γι’ αυτό…

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ...

Κούνια που μας κούναγε που νομίζουμε ότι τα σκασμένα λένε "μαμά".
Μαμ-μαμ λένε κι εμείς νομίζουμε ότι λένε "μαμά".



ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ

Μετά τις κορώνες του μικρού μου πόρκι, άρχισα να εκτιμώ περίεργα είδη μουσικής που μέχρι πρότινος τα είχα κατατάξει στην κατηγορία "ουρλιάζουν και όχι τραγουδάνε". Άρχισα να εκτιμώ στα γεράματα το χέβι μέταλ και γκρουπ όπως οι Μέγκαντεθ ακούγονται σαν αγγελουδάκια-δίπλα στις φωνές του μικρού μου ηχορρυπαντικού βρέφους.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ

Το βρέφος είναι ένα πολύ αδικημένο θηλαστικό.
Τα περισσότερα ζωάκια γεννιούνται με δόντια. Τα μωρά τραβάνε τεράστιο λούκι μέχρι να βγάλουν δόντια, εμείς τραβάμε μεγαλύτερο (βλέπε διαπίστωση Μέγκαντεθ) και να'ταν μόνο αυτό: τα βρέφη βγάζουν νύχια! Συνέχεια! Χτες τους τα κόψαμε, σήμερα με έκαναν φέτες. Σαν τον σκαρ-φέις βγαίνω στους δρόμους, η χαρακωμένη μάνα. Ούτε γατιά να είχα. Τέλος πάντων. Πάμε στην επόμενη διαπίστωση.




ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΕΣΣΕΡΟ, ΣΑΪΝΙ ΧΑΠΙ ΠΙΠΟΛ.

Έτσι, υποτίθεται, πρέπει να νιώθουν όσοι κάνουν παιδιά
(σάινι, όχι σαϊνι).
Δεν μπορώ να πω. Αν και γδαρμένη (με όλους τους τρόπους)-είμαι ευτυχισμένη. Γιατί ανακάλυψα έστω και αργά, το χέβι μέταλ! Δεν κάνω πλάκα, όταν ο μικρός πιάνει συχνότητες που το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να αντέξει, εγώ κλείνω τα αυτιά μου στην συμφορά και ακούω Iron Maiden. Τώρα, πως σκατά θα καταφέρω να πάω το Σάββατο στους Tindersticks δεν ξέρω. Γιατί θέλω να πάω. Πρέπει να πάω. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Σάββατο όμως, παίζω μουσική. Στο μπαρ που δουλεύω. Κι αν λείπω εγώ, ποιος θα βρεθεί να παίξει Μάνογουορ Σάββατο βράδυ; Έλα ντε!

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ)

Αυτή είναι η Κρήτη από ψηλά - και στα μάτια μου βρίσκεται ακόμα πιο ψηλά -
και την αγάπησα ακόμα πιο πολύ - όταν ο αγαπημένος μου Εργοτέλης στο 55' έκανε αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν στο ποδόσφαιρο... Και έτσι, για μία ακόμη φορά, για μία ακόμη φορά-λέω-, το άτυχο τριφύλλι παρέμεινε άτυχο, έχασε από τους Κρητικούς και οι... κριτικοί αύριο θα βγάλουν τα φτυάρια για να θάψουν το όνειρο του ΠΑΟ για πρωτάθλημα!!

Ο ΟΦΗ πάντως, έχασε. Για αυτό σήμερα, είναι η μέρα της Κρήτης. Και της κρίσης! Ζήτω οι Κρητικοί! Ζήτω οι μαντινάδες! Ζήτω οι μπαλωθιές! Τελειώνω, τελειώνω, βάζω και μία φωτό από την Κνωσσό - έτσι για να κάνουμε το ποστ ταξιδο-κουλτουρο-ποδοσφαιρόφιλο
(για να μην λέτε πως είμαι βαρετός άνθρωπος) και σας χαιρετώ κάπου εδώ.
Πάω να παίξω σκραμπλ.

ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ...

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
σπόνσορα των Χριστουγέννων και προστάτη της Coca Cola,
έλα καμιά βόλτα και από δω κι ας μην έχουμε καμινάδα. Χτύπα το κουδούνι και θα σου ανοίξω. Άκουσε τώρα τι θέλω και φρόντισε να μου τα φέρεις ΟΛΑ και ΓΡΗΓΟΡΑ.

θέλω λοιπόν
να μου φέρεις μία καλή αλοιφή για την μέση μου που με έχει τσακίσει (Βολταρέν έχω, κοίτα να μου βρεις καμία δυνατή γιατί τα μωρά με έχουν ξεμεσιάσει), θέλω έναν καλό σεφ μόνιμα στο σπίτι να μας μαγειρεύει γιατί έχουμε κουραστεί να τρώμε πίτσες πεπερόνι (που χρόνος για μαγειρική...), θέλω ακόμα τα παιδάκια μου να συνεχίσουν να χαμογελάνε πάντα και όλα τα παιδάκια του κόσμου να χαμογελάνε πάντα, αυτά όμως τα ξέρεις, αυτονόητα είναι, οπότε συνεχίζω με το προσωπικό μου δράμα, θέλω λοιπόν να πείσεις αυτόν τον Bowie να βγάλει καινούργιο δίσκο, θέλω ο Ολυμπιακός να τα πάρει όλα και τέλος, ξέρεις τι θέλω, αλλά μάλλον δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό.
Ο πατέρας μου δεν είναι καθόλου καλά. Εδώ και καιρό. Το έχω πάρει απόφαση αλλά έχε το νου σου. Πρέπει να είμαι δυνατή και να μην με πάρει από κάτω. Από αλλού ξεκίνησα και αλλού πήγα. Τέλος πάντων. Τα λέμε γιατί με φωνάζουν τα μωράκια!

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΜΟΥ !!

Τις τελευταίες μέρες
ασχολούμαστε συνέχεια με (τα) ΒΛΗΜΑΤΑ...




Εντωμεταξύ, έπαθα πλάκα. Άνοιξα την τι-βι και έτριβα τα μάτια μου.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός! Ο ίδιος, με σάρκα και οστά!!



...Δεν το πίστευα ότι ΕΒΛΕΠΑ τον Καραμανλή!!
Αφού, ο άνθρωπος είναι Α Ν Υ Π Α Ρ Κ Τ Ο Σ... πώς σκατά εμφανίστηκε μπροστά μου;!

Ο πρωθυπουργός μας ενημέρωσε ότι αναναλαμβάνει το ΜΕΡΙΔΙΟ ευθύνης του.
Αυτός είναι άντρας!!! Οι μεγάλοι άντρες πάνε με τα μεγάλα μερίδια!!



Υποθέτω ότι τώρα, ο άξιος πρωθυπουργός μας
θα πάρει το μερίδιό του και θα γυρίσει σπίτι με καθαρή συνείδηση.

Σε αυτή τη χώρα τελικά, μας κυβερνάνε τα ΒΛΗΜΑΤΑ...

ΕΦΥΓΕ ΠΡΙΝ 18 ΧΡΟΝΙΑ...

Τι σημασία έχει
πότε γεννιέσαι; Πότε πεθαίνεις είναι το πρόβλημα!

Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω την τεράστια αξία που έχει ο γνωστός, ασπρόμαυρος δίσκος ("Φλου") με τον Μπάμπη τον ομώνυμο, αλλά και με την ώρα του stuff, το "69 με κάποιο φίλο" και τα λοιπά. Τι να συγκρίνεις; Όλες οι ελληνικές ροκ εκδοχές που ακολούθησαν, ατύχησαν, κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση του Παύλου.

Θα έπαιζε στο ΑΝ CLUB και είχα πάει με δύο φίλους μου να τον ακούσω. ΄Δεν τον είχα δει live ποτέ και ανυπομονούσα να τον δω στη σκηνή.
Βγαίνει ο παράγοντας από το club και λέει "η συναυλία αναβάλλεται, ο Παύλος έχει πυρετό".

Φυσικά, δεν πρόλαβα να τον δω...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΕΣ !

Βλέπω πολύ σινεμά και με έχει επηρεάσει. Η φαντασία μου οργιάζει και σκορπάει με πτώματα την ήσυχη και φαινομενικά ακίνδυνη γειτονιά που ζω.
Στη φαντασία μου, πρώτα ορμάω στον θεόκουφο γέρο που μένει στο ισόγειο και όλη μέρα μαστορεύει-και-καλά στον κήπο με ένα σφυρί. Συνέχεια. Ασταμάτητα. Χωρίς να υπάρχει λόγος. Ο γέρος βαριέται τη ζωή του και η μόνη του ευχαρίστηση είναι να εφευρίσκει μαστορέματα. Δουλειά δεν είχε ο διάβολος και βάραγε τις πλάκες. Ο γέρος δεν έχει ώρα. Ο γέρος δεν έχει ακοή. Ο γέρος έχει το ακαταλόγιστο, βαράει γιατί είναι γέρος, στην φαντασία μου όμως, τον βαράω κι εγώ, και είναι ένας νεκρός γέρος, και για να τον εκδικηθώ - στην φαντασία μου πάντα - τον μακελεύω με το ίδιο του το σφυρί και αφήνω το πτώμα του άταφο να το φάνε τα κοράκια. Ναι, η φαντασίωσή μου έχει και κοράκια.
Ύστερα, ανεβαίνω με βήμα αργό στον δεύτερο όροφο. Το δωδεκάχρονο αγοράκι που μοιάζει στον Χάρρι Πότερ αλλά όταν παίζει πιάνο, μόνο μαγικά δεν κάνει, θα είναι το επόμενο θύμα μου. Θα δέσω τους γονείς του και θα τους κλείσω τα στόματα με χανζαπλάστ. Θα υποχρεώσω το παιδάκι τους να παίξει πιάνο μέχρι θανάτου κι έτσι οι άσπλαχνοι γείτονες θα πεθάνουν μαρτυρικά από τα χέρια του ίδιου τους του παιδιού. Ύστερα θα σκοτώσω και το παιδί-πιανίστα, αλλά αυτό δεν θα έχει πεθάνει τελικά, θα γίνει όπως ακριβώς στις ταινίες, το παιδί θα σηκωθεί όρθιο μέσα στα αίματα και ουρλιάζοντας θα ορκιστεί εκδίκηση και εκεί θα κάνει το λάθος να κάτσει στο πιάνο για στερνή φορά. Αυτή τη φορά, το εκτελώ με μια σφαίρα στην καρδιά – όπως εκτελούσε κι αυτό το κάθε κομμάτι στο πιάνο. Ύστερα, θα φάω ένα σάντουιτς με τόνο και μαγιονέζα και θα κάνω ένα διάλλειμα μέχρι το όπλο μου να μιλήσει ξανά.
Τρώω το μισό σάντουιτς και παίρνω σβάρνα τη γειτονιά σκορπώντας τον θάνατο. Προηγούνται αυτοί που έχουν δικό τους γκαράζ αλλά παρκάρουν επιδεικτικά το όχημα ΑΠΕΞΩ από το δικό τους γκαράζ, έτσι, γιατί βαριούνται να το βάλουν μέσα -και τρώνε δυο θέσεις. Τους τρώω λοιπόν κι εγώ, έναν-έναν - και ο ήσυχος-κατά τ’ άλλα - δρόμος μας βάφεται κόκκινος. Οι κήποι γεμίζουν με πτώματα. Ελευθερώνω τα σκυλιά και αυτά με ευγνωμονούν, είναι επιτέλους ελεύθερα και παίρνουν τους δρόμους να δαγκώσουν την πρώτη γριά που θα κρατάει τσάντα του Βασιλόπουλου. Γιατί τα κακόμοιρα τα σκυλιά ξέρουν. Οι ιδιοκτήτες τους γυρνάνε σπίτι φορτωμένοι με λαχταριστά κρέατα από τον ΑΒ και αυτά τα κακόμοιρα τα ζωντανά τα έχουν ταράξει στην ξηρά τροφή. Αχ, τι ωραία που θα ήταν να εκπαίδευα τα σκυλάκια και να τα έστελνα από δω κι από κει να μου κάνουν μερικές χάρες! Να όρμαγαν στον…
(συνεχίζεται)

ΓΕΡΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΒΑΛΑΜΕ....

Κάποτε είμασταν πολύ γκλαμ ρε παιδί μου...



Μάλλον αρχίσαμε να γερνάμε...



Εγώ, είμαι συν δύο κιλά και πρέπει να πλακωθώ στους κοιλιακούς-το ξέρω.
Ο ΙGGY ΟΜΩΣ;!!



Και μη χειρότερα!!!

...Άμα βλέπεις τον Iggy με τέτοιες πατσές, είναι αμαρτία από το Θεό να παραπονιέσαι για δύο γαμοκιλά που δεν λένε να φύγουν...

Ι 'VE GOT A LUST FOR LIFE, ΛΕΜΕ

ΣΚΑΤΑ!

Εδώ είμαι!!
Τους τελευταίους μήνες ήμουν εντελώς άυπνη...


Τα μωρά ήταν τόσο μικρά που χωρούσαν στη χούφτα μου!!


Ο πρώτος μήνας ήταν ένα μαρτύριο: Τα άγνωστα πλάσματα που εισέβαλλαν στον χώρο μας είχαν τρομαχτικές απαιτήσεις!!
Τώρα, οι διπλωματικές επαφές με τα μωρά έφεραν αποτελέσματα: εγώ και ο Γιάννης συνεννούμαστε άψογα με τα βρέφη. Ξέρουμε πως όταν αυτά κλαίνε συμβαίνουν τα εξής συγκλονιστικά: ή το μωρό χέστηκε, ή πεινάει, ή θέλει να φάει για να χέσει ή θέλει να χέσει για να φάει. Επίσης, κλαίνε είτε όταν θέλουν παρέα, είτε όταν θέλουν να πας για χιλιοστή φορά να τους βάλεις την αναθεματισμένη την πιπίλα στο στόμα, είτε όταν έχουν κολυκούς, είτε απλά για να στην σπάσουν. Απλά πράγματα. Εμείς ζητήσαμε από τα μωρά να μας αφήνουν να κοιμόμαστε το βράδυ και παραδόξως, τα μωρά δέχτηκαν, οι αιφνιδιαστικές, βραδινές ασκήσεις σταμάτησαν και κοιμόμαστε τουλάχιστον ένα πεντάωρο σερί, γεγονός που πρέπει να αναγνωρίσουμε στα μωρά. Όσο για την... κοιλιά που έκανε ο Μετεωρίτης, υπόσχομαι να το ρίξω στους κοιλιακούς και να επιστρέψω τζιτζί. Σας χαιρετώ γιατί κάποιος κλαίει. Δεν είναι το αγοράκι. Ούτε το κοριτσάκι. Ο Γιάννης είναι - που μόλις διαπίστωσε ότι ο μικρός χέστηκε ξανά - προφανώς από χαρά, γιατί βλέπουμε ειδήσεις και τα μωρά καταχάρηκαν που βλέπουν τη Νουδού να καταρρέει - σου λέω αυτή η κυβέρνηση βρωμάει χειρότερα κι από τα σκατά του μικρού. Εδώ και καιρό βλέπω ειδήσεις και δίπλα μου στον καναπέ, έχω τα μωρά. Βλέπω την παγκόσμια κρίση και ανησυχώ. Κοιτάζω τα παιδάκια και αναρωτιέμαι πως θα είναι το μέλλον. Τα παίρνω αγκαλίτσες και αναρωτιέμαι αν μέχρι να πάνε σχολείο θα έχει καταρρεύσει η Αμερική... Τα μωρά όμως χέστηκαν για την Αμερική και για το Βατοπέδιο και για όλα, μιας και τα έχουν όλα χεσμένα προς το παρόν, εγώ όμως ανησυχώ. Τα πράγματα βρωμάνε πάρα πολύ και κάποιος πρέπει να τους ξεχέσει όλους αυτούς. Anyway. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Έχει η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο. Όποιος νύχτες περπατεί λάσπες και σκατά...
Καταλάβατε τι πάω να κάνω...!

ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΙΕΡΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΙΛΙΑ...

Εξαφανίστηκα από προσώπου γης-όχι μόνο από το blog.
Έχω πάρει δέκα κιλά. Χτες πήγα να δοκιμάσω ένα μπικίνι και έβαλα τα κλάματα (οι άλλες γέλαγαν βέβαια δίπλα μου αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα, κάποιος θα τις γκαστρώσει τις κοκαλιάρες και θα τους γίνει η λεκάνη λεκανοπέδιο Αττικής).
Τέλος πάντων, έχω ιδέες διάφορες για να περάσω καλά με τα κιλά μου. Δηλαδή, με την κοιλιά μου. Γιατί ΟΛΑ τα αναθεματισμένα τα κιλά έχουν πάει σε ένα και μόνο σημείο: στην κοιλιά. Που φυσικά, αυτό το πράγμα δεν λέγεται πια κοιλιά, σαν το λαστιχένιο ανθρωπάκι της Michelin είμαι (ή της Shell;), ξέρετε ποιο, αυτό το χοντρό που χαμογελάει.
Ιδέες για να το διασκεδάσω (οι άλλοι διασκεδάζουν πάντα όταν με βλέπουν).
-Να μάθω να στριφογυρίζω ένα τόπι στη μύτη μου, όλοι θα χαρούν να βλέπουν μία φώκια να κάνει το νούμερό της και μάλιστα τζάμπα.
-Να βγάλω σέξι φωτό αλά Ντιβάιν και να τις στείλω στο Χόλλιγουντ (με μαύρο γυαλί).. Να γίνω το επόμενο χοντρό σεξ σύμπολ, να κάνω πάταγο, θραύση, να κάνω καριέρα για 4 μήνες (μετά θα ξεφουσκώσει η κοιλιά, μαζί και η σύντομη καριέρα μου).
-Να πάω να φωτογραφηθώ για λογαριασμό κέντρου αδυνατίσματος για το «πριν». Χρειάζομαι ένα σαλονάκι φυσικά (δισέλιδο στην γλώσσα τη διαφημιστική) γιατί σε μονή σελίδα δεν χωράει ούτε ο αφαλός μου.
Αν έχετε καμία καλή ιδέα ανυπομονώ να την ακούσω. Εντωμεταξύ, έχω κι ένα μεγάλο πρόβλημα: έναν ξέρω που πλάσαρε την κοιλιά του και μετά τον έφαγε το μαύρο σκότος. Μιλάω για τον Μπράιαν Ντένεχι στην ταινία του Γκρίναγουέι «η κοιλιά του αρχιτέκτονα». Μετά από αυτήν την ταινία η καριέρα του Μπράιαν όχι μόνο έκανε κοιλιά, έκανε και προγούλι – να μην σου πω και διπλοσάγονο. Ο τύπος έπαιξε σε τεράστιες σκουπιδιές και απορώ, τι απέγινε αυτός ο αρχιτέκτονας που τα έβαλε με τον Νεύτωνα και μόλις γεννήθηκε το μωρό του και πρωτοάκουσε το κλάμα του, έσκασε από την ταράτσα και τέλειωσε η ταινία έτσι άκαρδα;
Ανησυχώ...
Η καριέρα μου κινδυνεύει. Ο ατζέντης μου έχει αρχίσει και μου κάνει γυριστές. Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε πια. Ανησυχώ πολύ. Και κάνει και μία ζέστη άλλο πράγμα λέμε…

ΑΠΟ ΦΩΝΗ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ, ΦΩΝΑΡΑ (ΣΚΑΡΛΕΤ, ΓΚΟΟΥ ΧΟΜ)

Μισώ την Σκάρλετ. Πάει και τελείωσε. Και ιδού οι λόγοι:

Γιατί είναι άφωνη εντελώς και γιατί τόλμησε να διασκευάσει Tom Waits. Ή ο γέρος τζάζεψε εντελώς και δεν ξέρει τι κάνει, ή η μικρά είναι τόσο "χωμένη" που ένα ολόκληρο σύμπαν ηλιθίων (του Κοέλιο δηλαδή) sinomotisse για να βγάλει αυτή η ατάλαντη δίσκο, μη χέσω.

Γιατί "κατέβασα" τα τραγούδια (έχε χάρη που ο θεός Bowie συμμετέχει) και ανατρίχιασα συμπούρμπουλη. ΧΑΛΙΑ!!! Τα πήρα και με τον Δαβίδ (τα έμαθα όλα, είναι φιλαράκι του ο παραγωγός, κι εμείς τι φταίμε ρε David;).

Γιατί όποια πέτρα (του Χόλλιγουντ) κι αν σηκώσεις θα δεις την Σκάρλετ από κάτω, με τα ωραία της βυζιά, με το ωραίο της ταλέντο και με τα ωραία της δόντια. Δε λέω, έχει και από τα τρία, ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ.

Γιατί μου θυμίζει μία μισητή πρώην συνάδελφο (ξέκωλο) που ζαχάρωνε τον τότε καλό μου και ήτανε μπιτσάρα με τα ούλα της. Η Σκάρλετ μάλιστα, έχει άκόμα μεγαλύτερα δόντια από αυτήν!!!

Γιατί μου τη δίνει αυτό το αργό, λίγο ατσούμπαλο περπάτημά της (ένα πενήντα άνθρωπος με τα χέρια ανάταση και το παίζει Μέριλιν).

Γιατί μου έχει βγει το λάδι (μετακομίζουμε), τα δίδυμα παίζουν μποξ μέσα στην κοιλιά μου και με έχουν βγάλει νοκ άουτ και γιατί κάπου πρέπει να ξεσπάσω.

Γυρίστε την πλάτη!! Αρνηθείτε να "κατεβάσετε" τις διασκευές της! Διαδηλώστε έξω από τις αίθουσες που προβάλλουν ταινίες της! Βάλτε της μουστάκι στο photoshop. Κι όσο για σένα, κυρ Τοm, τι να σου πω... Εγώ φταίω που έπαιζα το temptation εψές και θυμόμουνα τον παλιό καλό καιρό...

Έτσι όπως πάμε θα βγει και ο Spiderman να διακσευάσει Cure. Άει στο διάολο πια. Πάω να ακούσω το καινούργιο των tindersticks να ισιώσω. Και δεν θέλω κουβέντα για τους tindersticks γιατί θα γίνουμε μπίλλιες...

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΠΙΤΑ)

Σήμερα κάναμε το γύρο της Αθήνας για να βρούμε βενζίνα.
Οι ουρές στα βενζινάδικα ήταν κάτι χιλιόμετρα, μόλις φτάναμε στην πηγή νερό δεν πίναμε, η βενζίνη είχε εξαντληθεί, μαζί κι εγώ που κόντεψα να γεννήσω στο αυτοκίνητο. Αύριο έχουμε να πάμε σε κάτι βαφτίσια. Είχαμε. Γιατί χωρίς βενζίνη δεν μπορούμε να πάμε Βραβρώνα (η φάκιν Βραβρώνα απέχει 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας). Ο δούλος του Θεού θα υποφέρει χωρίς εμάς. Κι έτσι, αφού φάγαμε δυόμιση ώρες στο αυτοκίνητο όσο ο ήλιος βάραγε καρπαζιές, γυρίσαμε σπίτι άπραγοι. Η ταλαίπωρη έγκυος βούλιαξε στον καναπέ (που με τη σειρά του βούλιαξε από το βάρος μου) και έβαλε να δει ειδήσεις, να μάθει μέχρι πότε θα κυκλοφορεί πεζή.
"Αύριο είναι ο γύρος της Αθήνας!!" ανακοίνωσε η δημοσιογράφος και τα πλάνα έδειξαν άντρες και γυναίκες με σορτσάκια που έτρεχαν μπουλουκοειδώς.
Ο καλός μου ο σύζυγος μού χάιδεψε στοργικά τα αυτιά και μου είπε χαρούμενος: "Κοίτα! Αύριο η Μεσογείων θα είναι κλειστή! Άρα... δεν θα πηγαίναμε στα βαφτίσια!"
Και εδώ που τα λέμε, κανείς από τους δύο μας δεν ήθελε να πάει στα βαφτίσια. Που να τρέχεις τώρα για να δεις έναν μπέμπη να ξεφτιλίζεται στο κλάμα;... Προσπαθήσαμε όμως, δεν μπορώ να πω! Κι έτσι, μπόρώ αύριο να ρίξω τεμπελοϋπνάρες χωρίς τύψεις, γιούπι!!

Όσο για τον (αυριανό) γύρο της Αθήνας, μέσα, ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ και εγώ!!
Σου λέω, θα παραγγείλω έναν γύρο να με το συμπάθειο, με διπλή πίτα - απ'όλα, θα αράξω στον καναπέ, θα βάλω και τα πόδια στο τραπέζι και θα βλέπω αυτούς με τα σορτσάκια να ιδρώνουν και να βογγάνε, γιούπι!
Είναι αυτό που είχα διαβάσει κάποτε στο ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ αν θυμάμαι καλά και δεν ξέρω ποιο ξεφτέρι το είπε αλλά μου άρεσε:
ΜΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ!
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΓΙΑ ΩΡΕΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!!

(Παίδες, όποιος τερματίσει να μου σκανάρει το έπαθλο, γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν όόόόλα αυτά τα χιλιόμετρα έτσι σούμπιτα...)

ΠΩΣ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ BADMINTON ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ! (O PHILIP GLASS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)

Ο Philip Glass είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια από τους πιο αγαπημένους μου. Ο Leonard Cohen, επίσης. Όταν ο Glass αποφάσισε να μελοποιήσει ποίηση, σχέδια και ζωγραφιές του Cohen, ο δεύτερος είπε:«ακούγοντας τη δουλειά που έχει κάνει ο Phil, με κατέκλυσε μια σπάνια ικανοποίηση. Είναι σαν να σου ζητάει ο Μπαχ να χρησιμοποιήσει τους στίχους σου».
Τρέχω να βγάλω εισιτήρια για τη συναυλία του Glass στο badminton 8-12 Ιουλίου στην Αθήνα. Με την κοιλιά στο στόμα και λογικά, με τα δίδυμα να με κλωτσάνε ανελέητα, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα μου θυμώσουν (τα δίδυμα) που τα τρέχω σε «συναυλίες». Θέλω να πιστεύω πως τα αυτάκια τους θα το ευχαριστηθούν. Για να ευχαριστήσω και τα δικά σας αυτάκια, το video που.. ακούτε, είναι το metamorphosis 2, αν θέλετε κι άλλα, το youtube είναι γεμάτο. Ακούστε (κοιτάξτε) και το a gentleman’s honor που είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Απατημένος σύζυγος σκοτώνει τον εραστή της γυναίκας του, δικαιώνεται και μεγαλώνει το παιδί της γυναίκας του σαν δικό του, αν δεν είναι δικό του - κανείς δεν ξέρει.
«Ξέρω πως θα έρθει
ξέρω πως θα κοιτάξει
κι αυτό είναι πόθος που γίνεται βιβλίο».
Στίχος του μεγάλου –και σε ηλικία πια- Cohen.
Φιλιά σε όλους και πληροφοριακά, η όλη «ιστορία» κοστίζει από 30 έως 85 ευρώπουλα. Όπως θα έλεγε και η γνωστή πιστωτική όμως, «αξία, ανεκτίμητη».

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ (Ο ΜΠΑΤΣΟΣ-ΜΠΑΤΣΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ....)

ΓΚΛΑΝΤ ΤΟ ΜΠΙ ΓΚΕΪ (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ)

Εκεί που έπαιζα μουσική, εισβάλλουν δύο μπάτσοι στο «μαγαζί» και πυροβολούν τον πολυέλαιο. Ο πολυέλαιος γεμίζει τρύπες.
Σιγά τον πολυέλαιο! Το πρόβλημα είναι ότι τώρα στρέφουν τα όπλα σε μένα, έγκυο απροστάτευτη d.j. με δίδυμα στην κοιλιά!
Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Μήπως έπαιζα δυνατά μουσική; Μήπως έπαιξα το Fuck The Police; Από το φόβο δεν μπορώ να μιλήσω και φυσικά, ούτε να κάνω αλλαγή το κομμάτι που φτάνει στο τέλος του.
-Λέγε, ρε! φωνάζει ο χοντρός με το μουστάκι. Τι εκτέλεσή είναι αυτή, γιατί θα σε… εκτελέσω!!
Ξεροκαταπίνω. Θέλω να του δείξω το c.d. αλλά είναι μαϊμού και φοβάμαι μην με πυροβολήσουν που είμαι πειρατίνα…
-Ξέρετε… αυτό είναι το Χάου Σουν ιζ νάου από Σαϊκεντέλικ Φερς (κάτι τέτοιες ώρες ξεχνάς την καλή σου προφορά).
-Από Psychedelic, ε;! Γιατί ρε;! Οι Smiths δεν σου κάνουν; ουρλιάζει ο χοντρός και πυροβολεί. Εμένα. Αν και δυσκίνητη, προλαβαίνω να σκύψω κάτω από το μπαρ και η σφαίρα καρφώνεται στην κονσόλα. Η μουσική σταματά.
Κάνουν τον γύρο του bar και με βρίσκουν κουλουριασμένη ανάμεσα σε κάτι Κορόνες και Στέλλες. Νομίζω πως θα με σκοτώσουν επειδή παίζω συχνά διασκευές…
-Έβγα έξω, ρε, φωνάζει ο αυτός που δεν είχε μιλήσει μέχρι τώρα. Και πριν διασκευή έπαιξες. Το Tainted Love από Inspiral Carpets!! Αυτό είναι παράβαση του νόμου!! Τι έχουν οι Soft Cell δηλαδή, είναι πολύ pop για τη μούρη σου;
Με σημαδεύουν. Οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι και τρώω δύο στο πόδι. Όχι βέβαια γιατί ήθελαν να με σταματήσουν (δεν έτρεχα) αλλά γιατί δεν ξέρουν σημάδι. Λιώμα ο αστράγαλος. Οι θαμώνες δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη…
Ξαφνικά, κάτι μου περνά από το μυαλό. Αν οι τύποι γουστάρουν Soft Cell και Smiths… χμ… βρε μήπως είναι λίγο gay;
Τα παίζω όλα για όλα. Κουτσαίνοντας (ήρωας η έγκυος) σηκώνομαι όπως-όπως και ερωτώ ναζιάρικα, σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα:
-θέλετε να παίξω κάτι για σας;! Κάτι… μόνο για σας!!!
Οι μπάτσοι κοιτάζονται καχύποπτα. Λένε «ναι» με ένα μούγκρισμα.
Με χέρια που τρέμουν βρίσκω το Glad to be gay. Το βάζω. Να σημειωθεί πως οι πρώτοι στίχοι λένε «btitish police are the best in the world”. Ύστερα βάζω το Smalltown boy. Το κόλπο πιάνει. Συνεχίζω με Sylvester, you make me feel mighty real. Αυτό ήταν. Τα όργανα εκδηλώνονται. Ο χοντρός πετάει τη στολή, φιλάει με πάθος τον άλλο μπάτσο, ενώ συγχρόνως κάνουν στριπτίζ και αποκαλύπτουν ροζ τιγρέ κολάν. Το μπαρ γίνεται ντίσκο. Οι μπάτσοι χορεύουν (αγκαλιά) και κερνάνε τεκίλες. Το μπαρ γίνεται studio 54. Κάποιος μου βάζει επίδεσμο στο πυροβολημένο πόδι. Όλα καλά. Μάλλον θα ζήσω. Πάρτι τρελό, η disco ball λάμπει και γελάνε και τα μουστάκια τους, τι τα θέτε όπως;! Ο μπάτσος είναι μπάτσος. Δεν ξεχνά την υπόστασή του. Κάνω το λάθος και βάζω το Take a Chance On me. Μοιραίο λάθος. Το έβαλα, βλέπετε, από Erasure, που ήταν διασκευή…
Ο χοντρός αρπάζει το όπλο και πριν προλάβω να σηκώσω τα χέρια, με πυροβολεί μέσα στο ασπράδι του αριστερού μου ματιού. Ευτυχώς, αστοχεί και το Μπέιλις πίσω μου γίνεται κομμάτια.
-Άντε πλύνε κανά σφηνοπότηρο, κορίτσι μου. Λύσσαξες με τις διασκευές…
Είπαμε. Ο μπάτσος, μπάτσος θα μείνει…